เช้าเมื่อวานได้รับโทรศัพท์จากพี่ชายคนนึง . . .
ปลายสายพูดอะไรมาซักอย่าง ได้ยินเรื่องราวแล้วใจหาย
พี่เค้าบอกกับเราว่าวันนี้เดินทางแล้วนะ ไปไฟล์ 5 โมงเย็น เลยโทรมาลา
" ทอฟฟี่ไม่ไปส่งนะ เดินทางดีดี " นี่เป็นคำพูดที่เราพูดออกไป
แล้วก้อวางสายเราก้อนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
เดินไปหยิบกล่องกระดาษสีชมพู
เป็นกล่องที่ไม่ได้เปิดมันมาเป็นเวลา 4 ปี
กลิ่นอับของกล่องโชยมาตั้งแต่เปิดออก
ข้างในมีความทรงจำดีๆ เก็บไว้มากมาย
. . . น้ำตาไหลตอนที่เห็นรูปที่เคยถ่ายด้วยกัน
ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้คบกันในฐานะคนรัก
แต่ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาพี่เค้าดูแล เราเป็นอย่างดี "ในฐานะพี่ชาย"
คนนึงที่จะดูแลน้องสาวนั่งคิดอะไรไปเรื่อยๆ
รู้ตัวอีกทีก้อมาถึงสนามบินดอนเมืองเสียแล้ว
เรารีบวิ่งไปที่ Terminal 2 พยายามมองหาพี่เค้า หวังว่าจะยังทันนะ ^_^
เหมือนบุญเก่ายังพอมีอยู่บ้างมองไปเห็น น้องโย น้องสาว
เลยรีบวิ่งสุดชีวิต พี่เค้ากำลังจะเข้าไปแล้วละ แต่มองมาเห็นเราพอดี
เราเดินเข้าไปหาพี่เค้า แล้วก็ส่งของในมือให้พี่เค้า
เป็นรูปเรากับพี่เค้าในกรอบรูปไม้ที่พี่เค้าทำให้เป็น ของขวัญวันเกิด เมื่อ 5 ปีที่แล้ว
พี่เค้ารับพร้อมกับถามว่า "เอามาคืนพี่ทำไม ?" เราตอบว่าไม่ได้เอามาคืน
ฝากไว้ก่อน กลับมาค่อยเอามาให้ทอฟฟี่ใหม่นะ ~
แล้วเราก็ถูกพี่เค้า กอด >*<
พี่เค้ากระซิบข้างๆหูเราว่า "ขอบคุณนะ ทอฟฟี่ "
รอจนพี่เค้าไปร่ำลากับพวกพี่แม็ค พี่ตี๋ แล้วก้อคนในครอบครัว
แล้วเราก็เดินกลับมาอย่างเงียบๆ นั่งแท๊กซี่ มาลงปากซอยบ้าน
ท้องฟ้าครึ้มๆฝนตกปรอยๆ แต่ก็ยังเงยหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้า......
แล้วก้อคิดในใจ " เดินทางดีๆนะ พี่บอม "
P.s ขอบคุณสำหรับการเป็นพี่ชายที่ดีตลอดระยะเวลา 6 ปี ไม่เคยเสียใจเลยที่ได้รู้จัก
พี่ชายคนนี้ ถึงแม้ว่าตอนแรกที่พี่มาทำความรู้จักกับทอฟฟี่พี่
ไม่ได้อยากมาเป็นแค่พี่ชาย แต่พี่ก้อทำมันได้ดีมากจริงๆ
ใจหายถึงแม้จะเป็นแค่พี่ชายคนนึง
